تو به رسم بی وفــا ها ، دلمو شکستی راحــت

ولی من نفرین نکردم ، واستم دعــا مــی کردم  

تنها  بودم و من امّا ، تـو رو تنهـا  نمـی ذاشتم

من غرورمو شکستم ، تو دلم رو می شکونــدی 

تو دلم زار میزدم من ، ولی اشکامــو ندیــدی

اولش با مهربونیت ، دلمـــو به چنـــگ اُوردی

امّا وقتی که می رفتی دلو با خـــودت نبـردی

رفتی و تنهام گذاشتی ، اولش گریه کار من شـد 

توی این قسمت بازی غصه تنها یار من شـــد

روزگار صفحش ورق خُرد ، اومده اون روی سکـه 

قسمت دوم بازی : تـو شـــدی همـدم غصــه

حالا که همه گذاشتن تـو رو تنها تـــوی قصـه  

اومدی سراغ من باز ، ولی این دفعه با گریـــه

امّا من دیگه نه اونم که واست دعـا بـخـونـــم  

واسه قلـب تـو بسوزم ، پــای عشق  تو بمونم

دیگه واژه ای نمونده ، واسه از تو شعر سـرودن 

دیگه هیچ دلی نمونده ، واسه بخشش و گذشتن

دیگه دیره واسه گریـه ، اومــده آخــر بـــازی 

من بــرنده شدم و تو مثل یک بـازنـده باختی